Gekamde Jager Het is 200 miljoen jaar geleden, in prehistorisch Frankrijk. Dat bestaat nu uit een groep eilandjes. Het is erg begroeid en tussen de begroeiing stroomt een rivier. Hier maken we kennis met een groep Scelidosauria. De groep bestaat uit 3 mannetjes en 1 vrouwtje. De zon komt op en de Scelidosauria komen naar de rivier om wat te drinken. Het ziet er vredig uit. Een Dimorphodon scheert over het water en vangt insecten, terwijl er in het water een krokodil ligt uit te rusten. De rust wordt gauw verstoord door gekrijs. Het gekrijs van een Scuttellosaurus. Het lijkt een waarschuwing voor de groep te zijn. Onder het gekrijs eten en drinken de Scelidosauria door. Het gekrijs heeft plaatsgemaakt voor gebrul. Dit kan maar 1 ding betekenen; de Liliensternus, de gekamde jager, is in de buurt. Nu gaan de Scelidosauria wat verder staan. Nu de Liliensternus zijn portie op heeft, komt hij naar de rivier om ook wat te drinken. De andere dieren gaan meteen uit de weg. Ze weten dat dit dier ze kan doden. Een Dimorphodon scheert net iets te dicht langs. De Liliensternus jaagt hem weg met luid gebrul. Jachtspel De Liliensternus heeft het karkas op en zoekt nu naar een nieuwe prooi. Hij ziet de Scelidosauria en begint ze te achtervolgen. Liliensternus volgt ze al uren zonder dat ze het merken. Hij heeft onderhand al een plan bedacht. De meeste dieren gaan weg van de groep als ze ergens gaan eten. Hij verstopt zich. Vier sterke, volwassen Scelidosauria is te veel voor een Liliensternus om aan te vallen. Maar als een Scelidosaurus alleen is, is hij veel kwetsbaarder. De Scelidosauria blijven ergens staan om te eten. Een dier maakt de fout om alleen te gaan staan. Door de begroeiing sluipt de Liliensternus dichterbij. Totdat hij plotselings aanvalt. Het pantser is te dik om te doorboren, dus schopt de Liliensternus de Scelidosaurus om. Nu kan hij de zachtere buik opensnijden. Na veel bloed en gekreun is de Scelidosaurus dood. Liliensternus kan beginnen met eten. Te laag ingeschat Een week of twee later volgt de Liliensternus de groep weer. Hij staat klaar om een nieuwe prooi buit te maken. Hij heeft zich al verborgen in de struiken. Één van de Scelidosauria komt op hem af om te gaan eten van de struiken. De Liliensternus staat op het punt om aan te vallen. Hij moest echter nog even geduld hebben, maar dat had hij niet. Hij viel te vroeg aan en de Scelidosaurus rende teerug naar de groep. Hij kan ze alleen doden als hij ze kan omrollen. Hij doet een uitval aan de linkerkant, bij het vrouwtje. Maar hij wordt geraakt door haar bepantserde staart. De benige knobbels raken zijn huid; dat moet pijn doen! Kreunend van de pijn trekt hij zich terug. De volgende dag probeert hij het weer, alleen met zijn gekneusde rechterbeen kan hij niet schoppen. Hij kan ook niet wegduiken in de lage begroeiing omdat zijn been gekneusd is. De Scelidosauria zien hem en beginnen hard tegen hem te loeien. Elke dag probeert hij opnieuw en telkens moet hij strompelend weglopen. Totdat hij, een week na de klap van de staart, doodgevonden wordt in de rivierbedding. Alleen waren Scelidosauria kwetsbaar voor Liliensternus, maar hij was zeker niet weerloos. Zijn pantser bood hem bescherming en zijn staart een manier om vleeseters te laten wegstrompelen. |
