Noord Amerika - 85 tot 65 miljoen jaar geleden 
Klimaat Het landschap hier was tropisch, maar ook nat. Er waren veel vulkanen en er waren dus ook een aantal uitbarstingen. Ondanks dat konden de dinosauriërs gedijden in deze groene wereld, wat een paar van de bekendste dinosauriërs opleverde. |
Planteneters Ankylosaurus Edmontosaurus 
Edmontosaurus was een van de grootste plantenetende dinosauriërs in het late Krijt Noord Amerika. Ze leefden in grote kudden en daarmee trokken ze elk jaar van de Verenigde Staten tot Alaska en weer terug, om 's winters de poolwinter te ontvluchten en om 's zomers de Tyrannosauria te ontvluchten. Dus deze dieren waren altijd in groot gevaar. Van roofdieren konden ze wegrennen, maar ze hadden geen wapens. Dit betekende dat deze dieren extra kwetsbaar waren voor roofdieren. Einiosaurus 
Einiosaurus was een bizarre Ceratopside. In plaats van een hoorn die naar boven stond, die gebruikt kon worden als steekwapen, had hij een naar voren staande, kromme hoorn. Het is niet goed mogelijk om je te verdedigen met die hoorn. Waarschijnlijk werd het gebruikt door twee strijdende mannetjes die of macht over de kudde wilde hebben of een vrouwtje. Ze sloegen dan met hun snuit en hoorn tegen die van de ander aan. Maar aangezien vrouwtjes ook die hoorn hadden, lijkt dit niet de logischte reden. Behalve de hoorn leek hij erg op Styracosaurus. Leptoceratops 
Leptoceratops was een typische Protoceratopsachtige. Hij had geen hoorns, wel een nekkraag, die hij gebruikte om zijn nek te beschermen. Hij was licht gebouwd; vermoedelijk kon hij hard lopen. Hij kon dan ook niet vechten tegen een grote Tyrannosauriër. Hij had slanke poten zodat hij snel weg kon rennen, tot wel 50 kilometer per uur. Tegen kleinere roofdieren zoals Troodon bleef hij vechten, wetende dat Troodon sneller kon rennen, en verdedigde hij zich met zijn scherpe snavelbek en probeerde hij ze omver te duwen. Mogelijk leefde Leptoceratops in kudden. Parasaurolophus Stegoceras 
Stegoceras was een middelgroot lid van de Pachycephalosauria-familie. Hij had een grote kop met een koepelvormige schedel. Zijn lichaam was gebouwd als een stormram, met zijn rug gebouwd om klappen op te vangen. Zijn armen waren kort, zodat ze weinig wogen. Dit was om de zelfde reden als waarom de armen van sommige roofdieren zo kort waren; de kop was erg zwaar. Om de boel in balans te houden had Stegoceras een lange staart. Zijn achterpoten waren lang en sterk, om het lichaam te dragen en om mee te kunnen rennen. Stegocerassen waren sociale dieren. Ze leefden in harems. De paar mannetjes leidden een groep vrouwtjes. Het sterkste mannetje was de onbetwiste leider van de groep en had het recht om zich voort te planten. De anderen waren er vooral om de harem te beschermen tegen roofdieren. Deze dieren waren gebouwd als vechtmachines. Hun benen koepel op hun schedel werd gebruikt om tegenstanders mee te rammen. Tijdens twisten tussen mannetjes in een harem kwamen deze goed van pas. Ze bonkten dan met de koppen tegen elkaar en wie de ander kon wegduwen, was de sterkste en tevens de nieuwe leider van de groep. Dit wapen was ook efficient tegen roofdieren. Hoewel ze te klein waren om een volwassen Tyrannosaurus weg te jagen, waren ze zeer goede vechters tegen kleinere roofdieren of jongen van Tyrannosaurus. Styracosaurus 
Styracosaurus was de opvallendste van de Ceratopsiërs: Hij had wel negen hoorns! 1 op zijn neus, 2 op zijn wangen en wel 6 op zijn nekkraag. De hoorn op zijn neus werd gebruikt als steekwapen tegen roofdieren - en dat was zeer effectief omdat Styracosaurus zelfs Tyrannosauria kon wegjagen of zelfs doden terwijl het slachtoffer van die hoorn creperend van de pijn achterbleef - en de stekels aan zijn nekkraag werden anders gebruikt. Tijdens een aanval hield hij de nekkraag, zoals alle Ceratopsiërs, tegen zijn nek aangedrukt. Omdat roofdieren meestal in de nek bijten zodat hun slachtoffer stikt. Deze methode wordt door bijna alle dieren - vandaag de dag ook nog - gevreesd, maar Styracosaurus maakt er juist gebruik van. Als een roofdier in de nek zou bijten, zouden de hoorns op het nekschild hem raken. De roofdieren waren slim genoeg om te weten dat zij zélf meer verwondingen op zouden lopen als ze in de nek zouden bijten. Styracosaurus was dus een goede verdediger. Styracosaurus had sterke voorpoten om zijn zware kop te tillen. Styracosaurus leefde waarschijnlijk in moerassen, vanwege overvloed aan water en aan planten. Daarom hadden Styracosauria alleen last van gigantische krokodillen. Styracosaurus leefde in kudden. Torosaurus 
Torosaurus leek op Triceratops, maar er waren een paar verschillen. Ten eerste was zijn nekkraag veel langer dan die van een Triceratops; zijn kop was wel drie meter. Maar net zoals de meeste andere Ceratopsiërs was zijn nekkraag van dun bot en er zaten gaten in. Een Tyrannosaurus had weinig moeite met het doorbreken van de nekkraag. Maar hij heeft natuurlijlk ook nog hoorns die zelfs langer konden worden dan die van een Triceratops. Torosaurus leefde in kudden en ze konden zich goed verdedigen met hun hoorns. Dit was geen makkelijke tegenstander voor een roofdier. |
Vleeseters Troodon 
Troodon was een kleine, behendige vleeseter. Hij had een bek vol kleine tandjes en scherpe klauwen, ontworpen voor maar 1 ding; om te moorden. In groepen had hij grote prooien in zijn bereik die soms wel 10 keer zo zwaar waren als hijzelf. Hij was bedekt met veren, maar die waren niet om te vliegen. Meer om warm te houden en om rivalen te intimideren. Troodon was een zorgzame ouder en beide ouders zouden op de kleintjes passen. Van alle dinosauriërs denken wetenschappers dat hij de slimste was, vanwege zijn grote brein in verhouing tot zijn kleine lichaam. Of dat het ook werkelijk betekent moet nog blijken, maar de meeste mensen zeggen dat hij erg intelligent was. Verder had hij erg grote ogen om goed in het donker te kunnen zien. Troodon kon een snelheid van zo'n 65 kilometer per uur behaald hebben. Tyrannosaurus |
Andere Dieren Pterosauria
In het late Krijt waren er veel verschillende soorten en maten Pterosauria, vliegende reptielen. Nyctosaurus had bijvoorbeeld een spanwijdte van twee meter. Hij wordt gekenmerkt door de lange kam bovenop zijn kop. Maar Nyctosaurus moest de lucht delen met grotere dieren, zoals de beroemde Pteranodon. Hij had een grote kam die naar achteren stond. Zijn spanwijdte kon soms wel acht meter zijn. De spanwijdte van een albatros, het grootste nu levende vliegende dier, kan zo'n vier meter worden. En alsof Pteranodon nog niet groot genoeg is; Quetzalcoatlus had soms wel een spanwijdte van vijftien meter en is daarmee het grootste vliegende dier ooit. Zijn kop was groot genoeg om een mens mee door te slikken. Krokodilachtigen
Stel je eens een Nijlkrokodil voor. Nu verdubbel je zijn lengte en je komt uit met een waar monster; Deinosuchus, een van de grootste krokodillen ooit. Hij behoorde tot de Aligators. Hij leefde aan de kust en in grote meren, waar veel dinosauria kwamen om te drinken. Deze krokodil was groot genoeg om dinosauria in het water te sleuren. Zelfs de machtige Tyrannosaurus was niet veilig voor de enorme kaken van deze krokodil; zijn beet was twee keer zo sterk als die van een Tyrannosaurus. |
